Недзе ля ракі, дзе не мае броду
Шэрыя быкі танчуць карагоды.
Ланцугі у начы адліваюць златам.
Воран там крычыць, з воукам родным братам.
Палыхае там вогнішча да неба.
П'юць яны віно, заядаюць хлебам.
Песні ім паюць старыя цыганкі.
Б’юць капытам, б’юць. А у небе маланкі.
Гэтыя быкі маюць сваю прауду:
Ім не трэба сонца, цемры ім багата.
Ім вясны ня трэба, ім зімы б паболей,
Каб ты хлопец спау на пячы у няволе.
Грай, шукай у снах юнацтва свае мары.
Грай, гукай вясны зяленай теплай чары.
Грай, спявай дружна песні райскай волі.
Грай, грай, гані быкоу – вярнецца доля.
Напілісь быкі, скачуть па краіне,
Топчуць ручнікі капытамі у гліне.
Скачуць па дварах, адчыняюць хаты,
Хто не пахавауся — будзе вінаваты.
Гэтыя быкі мають сваю прауду:
Ім ня трэба сонца, темры ім багата.
Ім вясны ня трэба, ім зімы паболей,
Каб ты хлопец спау на пячы у няволе.