Панны лясныя, дачкі небасхілу,
Схаванага кронамі шумных дубоў
Вы маеце сілу, чароўную сілу
Вас гэтая сіла пазбавіла слоў.
І так, як маўклівыя шэрыя лані
Не просіце вы не спакойных прыгод
Патрэбна вам толькі лясная свабода
Пад шатай бяроз танцаваць целы год
Смяяцца бязгучна з астатняга свету
Бо быццам павінен зусім іншы свет
Бясконца гуляць не шукаючы мэту
Бясконца стары сцерагчы запавед
А рэкі ў нязінах вядуць толькі ў вырай
Але сцеражыся падобных дарог
Бо панны лясныя, дачкі небасхілу
За вырай, за гэты тваю вып'юць кроў
бр.
А рэкі ў лясах тых
вядуць толькі вырай
Дзе наша свабода
Дзе край зямлі шчырай
Беражыся ,вандроўнік, ты гэтых лясоў
За вырай, за свой, яны вып'юць кроў