у сініх ветрах я абдымаю паветра.
старыя стужкі яшчэ пакажуць фільмы.
недзе ў глыбіні, у зямных нетрах,
танчыць шчасце — там, дзе мы
дорым цяпло,
заклікаем у святло,
каб пакінуць жах і боль пад зямлѐй.
дорым цяпло,
заклікаем у святло,
чакаем ноч, каб быць удвох нам з табой.
а недзе маці сціплу вячэру гатуе,
быццам свята нас чакае хутка.
недзе ваяры сваю зямлю ратуюць.
а мы ўжо разам баронім свае думкі