Як у лесе мы былi ды з падругамi,
Ды з падруамi мы былi,
Ды збiралi там журавiначкi,
Бо сунiцы - жо адыйшлi.
Раптам бачым ваверачка скокае,
Па галiначках зрэдзь* палян,
Мы за ею хутка пакрочылi,
Даць хацелi ей мы сямян**.
Та-ра-ра-ра-рай-ра, ту-ру-ру-ру-ру
Чотка нам у лесе, чотка - бару.
За ваверачкай до-га сачылi мы,
Не за-ялi як цемра прыйшла,
Гаварыць тут адна ды з падружачак:
"Дзе-кi, бачце, - жо ноч надыйшла!"
I пасунулiсь улева, i - права мы,
Злева корч, а зправа дрыгва.
Не знайсцi нам да дому трапiначкi,
Дум жахлiвых па-на галава.
Та-ра-ра-ра-рай-ра, ту-ру-ру-ру-ру
Дрэнна нам у лесе, кепска - бару.
До-гi час шукалi падружачак,
А знайшлi толькi вядро,
То вядро па-но журавiначак,
"Людзi, ляньце, чые-та бядро,
Людзi, ляньце, чыя-та каленачка,
А вунь спаднiца чыя-та - крывыi",
Старшыня каза-: "Дагулялiся,
Мабыць, iх ва-кi паялi."
Та-ра-ра-ра-рай-ра, ту-ру-ру-ру-ру
Могiлкi у лесе, могiлкi - бару.