[Вступление]:
[Куплет]:
Вёска сакрыта ў жудасных лясах, туды зусім выпадкова патрапіў
Адзін збіральнік гадзінікаў, ён іх для музэю ўсюды шукаў
немагчыма было не здзівіцца гаспадыні таго старога палацу,
Прыгожая з твару дзяўчына, адкуль у гэтым глушы яна? Га-а-а!
[Припев]:
Над комінам вісе-еў гадзіннік тут стары,
І стрэлкі на ім застылі сто з лішкам год таму.
Дзяўчына не зводзіць з яго той позірк дзіўны свой
Ён так даўно... стаіць.
[Проигрыш]:
[Куплет]:
Але непадкупна дзяўчына была, гадзіннік не жадала прадаць,
На ноч пусціла госця яна, і ложак свой прапанавала яму.
Ды толькі яна заснула, закрыўшы ціхенька дзвер за сабой,
У гасціную праслізнула постаць госця ў цемры начной. Гой-ой-ой!
[Припев]:
Над комінам вісе-еў гадзіннік тут стары,
І стрэлкі на ім застылі сто з лішкам год таму.
І госць не авадзіў з яго цікаўны позірк свой
Ён так даўно... стаіць.
[Проигрыш]:
[Куплет]:
Адразу ён тут непапраўнасць знайшоў, ледзь-ледзь званіць гадзіннік пачаў
Да гаспадыні назад ён у пакоі пайшоў: старую вось рэч ада сну прабудзіў.
У адказ яна захрыпела і моцны жах быў у яе вачах...
Званіў гадзіннік - яна старэла, пасля - ператварылась у прах! Ах-ах-ах!
[Припев]:
Над комінам вісе-еў гадзіннік тут стары,
І стрэлкі на ім застылі сто з лішкам год таму.
Дзяўчына не зводзіць з яго той позірк дзіўны свой
Ён так даўно... стаіць.