Вступление
[Verse 1]
Na smyczy trzymam filozofów Europy
Podparłam armią marmurowe Piotra stropy
Mam psy, sokoły, konie, kocham łów szalenie
A wokół same zające i jelenie
Pałace stawiam głowy ścinam
Kiedy mi przyjdzie na to chęć
Mam biografów portrecistów
I jeszcze jedno pragnę mieć
[Chorus]
Stój, Katarzyno
Koronę carów
Sen taki jak ten
Może ci z głowy zdjąć
[Verse 2]
Kobietą jestem ponad miarę swoich czasów
Nie bawią mnie umizgi bladych lowelasów
Ich miękkich palców dotyk budzi obrzydzenie
Już wolę łowić zające i jelenie
Ze wstydu potem ten i ów
Rzekł o mnie niewyżyta niemra
I pod batogiem nago biegł
Po śniegu dookoła Kremla
[Chorus]
Stój, Katarzyno
Koronę carów
Sen taki jak ten
Może ci z głowy zdjąć
[Verse 3]
Kochanka trzeba mi takiego jak imperium
Co by mnie brał, tak jak ja daję, cała pełnią
Co by i władcy, i poddańca był wcieleniem
I mi zastąpił zające i jelenie
Co by rozumiał tak jak ja
Ten głupi dwór rozdanych ról
I pośród pochylonych głów
Dawał mi rozkosz albo ból
[Chorus]
Stój, Katarzyno
Koronę carów
Sen taki jak ten
Może ci z głowy zdjąć
[Outro]
Gdyby się taki
Kochanek kiedyś znalazł
Wiem, sama wiem
Kazałabym go ściąć