Вступление
http://www.youtube.com/watch?v=lJ45ohVRYt8
Lyrics and Music by Ed Kooyman
Measure 6/8
[Intro]
[Verse 1]
't Was heel ver van hier en 't is heel lang geleden da 7 kabouters met Sneeuwwitje vreeën.
Da was in den tijd dat de beesten nog spraken, die zalige tijd van heksen en draken.
Sneeuwwitje da was een braaf maske, ze naaide waste en plaste.
Want 7 kabouters, dadis gene lach, daar zedde mee bezig de godganse dag.
Ze was overal de grote vedet, in de dag in de keuken en 's avonds in bed.
[Verse 2]
Toen kwam er een heks met een stootkarreke aan, die leurde met appeltjes langs de baan.
Sneeuwwitje kocht er een kilooke van, ze docht: "Daar maak ik straks appelspijs van."
Maar had ons Sneeuwwitje 't geweten, dan had ze er nooit in gebeten.
Want al dat fruit was vergiftigd en rot en Sneeuwwitje viel op de grond lijk een blok.
De kabouterkes vonden haar 's avonds in 't stroet, 't verdriet was groet want Sneeuwwitje was doed.
[Verse 3]
In 't midden van 't bos wier ne put gegraven, de kabouterkes gingen Sneeuwwitje begraven.
De vogeltjes zongen een droevig refrein en allman blètte van smart en sjagrein.
Maar swengst dat ze stonden te bidden verscheen er ne Prins in hun midden.
Die woonde wa verder in een groot kasteel dat kroppedevol zat met geld en juwelen
en hij gaf Sneeuwwitje ne kus op de mond en geloof het of nie, maar ze wier terug gezond.
[Verse 4]
Het maske wer wakker en docht: dat is straf, met dien rijkaard zen'k van die klein mannen vanaf.
De prins zei: "Lief kind spingt maar mee op mijn paard, die sukkeltjes dor zijn uw schoonheid niet waard."
Der zee nog nen dwerg: "Excellentie, gij het gij verrekt veel pretentie!"
Maar ze waren er al met hunne schimmel vandoor en de dwergskes kloegen: na staan w'er slecht voor:
dien does is met ons Sneeuwwitje gaan lopen en wie gaat er nu klein kabouterkes kopen.
[Verse 5]
Van toen af ziede geen kabouters nie meer, het afscheid van Sneeuwwitje deej hun te zeer.
Ze blaven nu thuis en Sneeuwwit kan verrekken, na zitten ze 's avonds een kaartje te trekken.
En Sneeuwwitje leeft nu in rijkdom, maar ze geeft er ocharme geen knijt om.
Ze zit daar alleen in dat machtig paleis, de prins die is altijd met vrienden op reis
voor nog rijker te worden met oorlog te voeren, ze zit nu al weken door 't venster te turen.
[Verse 6]
Sneeuwwitje zei 't leven is triestig en rot, ik vind mijne lekkere nooit in zijn kot,
'k had beter die dwergskes niet genegeerd want die 't klein niet begeert, die is 't grote niet weerd.