Вступление
Onvindbaar op youtube of Spotify, daarom plakte ik een link naar een mp3 in mijn DROPBOX:
https://www.dropbox.com/s/scmq7is6lolkduk/Ed%20Kooyman%20-%20Ons%20vader.mp3?dl=0
Worked out on request for Chris van Hove
Tekst en muziek: Ed Kooyman
Please: rate (stars left under sheet) or/and add favorite (heart right above)
[Intro]
| D | G | A | D |
| A |
[Verse 1]
Ons vader was een struise vent van vijfentwintig jaar,
tegen werken dag en nacht had hij geen bezwaar.
En zo is 't gekomen dat hij op een zekere keer
in de sterkte van zijn jeugd vuurtorenwachter wier.
[Interlude]
| G | D | A | D |
| A |
[Verse 2]
Die toren stond daar op een rots in 't midden van de zee,
zo schoon gelijk die toren was, zo waren er geen twee.
Maar als ge er van boven op staat ziet ge niks dan water,
als ge tijd en goesting hebt, ga maar eens zien, hij staat er.
[Interlude]
| G | D | A | D |
| A |
[Verse 3]
En daar stond ons vader dan te draaien met zijn lamp
tot er op een duistere nacht iets in zijn stralen kwam.
Toen dacht hij bij zijn eigen : zie ik goed of zen ik mis,
van boven was 't een blote vrouw, van onder was 't ne vis.
[Interlude]
| G | D | A | D |
| A |
[Verse 4]
Toen heeft hij dat schoon kind van de verdrinkingsdood gered,
ze lag met hare groene staart te drogen op zijn bed.
Van boven heeft zo'n zeemeermin ook nooit geen kleren aan
en ons vader heeft zijn eigen toen heel efkes laten gaan.
[Interlude]
| G | D | A | D |
| A |
[Verse 5]
Ze waren en ze bleven heel gelukkig alle twee,
ze speelden op de rotsen en ze zwommen in de zee.
Tot er op een zomerdag een drieling wier geflikt:
twee klein viskes en den derde dat was ik.
[Interlude]
| G | D | A | D |
| A |
[Verse 6]
Ons moeder is toen van verdriet terug in de zee gegon
omdat ze wist dat ze nooit geen zeemeerminnekens kopen kon.
Ons vader heeft drie emmers met tranen volgeblet,
toen heeft hij van koleire die twee viskes opgefret.
[Interlude]
| G | D | A | D |
| A |
[Verse 7]
Mijn vrienden, als ge soms eens langs het Noordzeestrand passeert
en ge ziet een blote vrouw met een vissesteert,
loopt haar dan eens niet voorbij mee uw ogen toe,
doet z' alstublieft de groeten, want het is misschien ons moe.