Вступление
Ноччу халоднай іду да вады
Ніхто на дрыгве не пабачыць сляды
Мне не сыці з гэтай дарогі
Блытаюцца думкі і ногі
А да пляча прагне зязюля
Лёсу мінулага шэрая куля
Зазюлька зязюлька, колькі мне жыць?
Зязюля маўчыць
Там на балоце пануе пан
Цінай яго расшыты кафтан
Чорныя вочы глядзяць у душу
Навокал нават паветра не рушыць
Больш не чакайце маці і тата
Больш не пабачу малога брата
Шкада што няшмат пажыла, ды хопіць
Навек застаюся ў панстве балоце
Я навучусь сябраваць з павукамі
Саван мне сшыюць сваімі нагамі
Белаю пані ў гэтай сумоце
Навек застаюся ў панстве балоце
Я