Снег...
Горад губляе зрок.
Крок. У змрок ад святла, і зноў
Колер, як белы снег…
Горад твой Стаў караблём,
#5
Лёдам забраны ў палон.
Ты –
Ведаеш пэўна, як
Снег. Нам пакідае знак.
Ён робіць заўсёды так…
Горад твой, Сонцам сагрэты,
#5
Плыве па вясновай вадзе.
Але –
Ці дадзена нам зразумець?
Каму Дзячыць за цеплыню,
Што зводзіць няспынна снег…
Сто доўгіх дзён Мацнейшым быў ён,
#5
І раптам знікае за пяць Цёплых дзён.