Калі ідуць на абардаж,
І поўніць полымя пра сцяг
Да верху мачты — экіпаж
#
Цвікамі прыбівае сцяг.
Даўно здалася — нават сталь, —
І толькі зараз — мы памром
Пад сцягам, што ў прадонні хваль
Знікае разам з караблём.
Ў крыві краіны нашай бель,
Прыходзіць час смяротных сноў,
І нашай волі карабель, —
#
Няскораны, — ідзе на дно.
І сёння ў вечны наш працяг,
У неба на світанні дня
Уздымуць нас, як волі сцяг,
Якога й богу нельга зняць.
Уздымуць нас, як волі сцяг,
Якога й богу нельга зняць.